Aan het begin van de twintigste eeuw werd H.P. Berlage door de gemeente Amsterdam gevraagd een nieuw uitbreidingsplan te maken aan de zuidkant van de stad, voor voornamelijk goedkope woningen of anders gezegd: sociale woningbouw. In 1904 had Berlage zijn plan voor Amsterdam Zuid gereed. De opbouw van dit plan met de kronkelende straten was echter met betrekking tot de bouwdichtheid, weinig efficiënt en hiermee meer geschikt voor de beter bedeelden dan voor sociale woningbouw. Bovendien waren deze middeleeuwse, pittoreske, Camilio Sitte kronkels enigszins misplaats in het vlakke Hollandse landschap, aan het begin van een nieuwe eeuw en in een sociale woningbouwopgave. Ook is de aansluiting van het plan met de omgeving niet echt overtuigend. Na aarzelingen in de Gemeenteraad over dit eerste plan werd Berlage in 1913 gevraagd een nieuw ontwerp te maken. Het nieuwe plan voor Amsterdam Zuid kwam in 1914 gereed en tapt uit een geheel ander vaatje. De opbouw bestaat nu uit smalle rechte straten met langwerpige smalle bouwblokken. Deze sobere gridstructuur wordt doorsneden met een aantal spectaculaire brede doorlopende assen die de visuele en stedenbouwkundige accenten bepalen. Door rationelere en meer economische indeling van de bouwgrond voldeed het plan beter aan zijn sociale opgave en was het een stap in de richting van het latere functionalisme in de stedenbouw en planning. In 1917 werd het plan goedgekeurd en kreeg het een passende architectonische invulling in de zogenaamde stijl van de Amsterdamse School.

De schoolgebouwen aan de P.L. Takstraat vormen een  essentieel onderdeel van het Plan Zuid, bovendien behoren zij tot de mooiste scheppingen van de Amsterdamse School. Hoewel de gebouwen niet ontworpen zijn door Berlage, maar door Westermann, is Berlage zo met de buurt verbonden dat het gemeentebestuur van Amsterdam in 1967 besloot  zijn naam aan de school in de P.L. Takstraat te verbinden.